Niemal wszyscy słyszeli o „Starym Doktorze” idącym ciężkim krokiem, z pochyloną głową na czele dziecięcego pochodu ulicami warszawskiego getta, z Domu Sierot przy ul. Siennej 16 do zatłoczonych i wysypanych niegaszonym wapnem bydlęcych wagonów mających zawieźć ich do obozu zagłady w Treblince. Jak wkroczył na tę ostatnią w swoim życiu drogę?

W latach 1941-1944, w czasie hitlerowskiej inwazji na Związek Radziecki, na Ukrainie zginęło ponad półtora miliona Żydów. Historia ich eksterminacji pozostaje jednak do dziś mało znana. Wiadomo, że zaledwie 20 proc. ukraińskich Żydów deportowano do obozów w Bełżcu, Sobiborze i Auschwitz. Pozostała część ofiar została zamordowana przez specjalne grupy Einsatzgruppen, niemiecką policję i lokalnych kolaborantów.

Po tej nocy pomyślałam przez chwilę w przypływie absolutnej szczerości, że byłoby grzechem nadal się śmiać. Jednak potem doszłam do wniosku, że również uśmiechnięci ludzie poszli przecież na transport, chociaż tym razem niewielu. Sądzę, że i w Polsce ktoś się uśmiechnie od czasu do czasu, choć z ostatniego transportu pewnie niezbyt wielu.