śmierć

powiązane treści:

  1. Heroiczna kropla

    Z Nikolą Zgrzebnicką CMBB, pracującą w Domu Pomocy Społecznej dla Dzieci i Młodzieży Zgromadzenia Sióstr Serafitek w Białce Tatrzańskiej, rozmawia Anna Kluz­‑Łoś
    „Jak się oddać Bogu, to się oddać na przepadłe” – tak mówiła nasza błogosławiona siostra Sancja Janina Szymkowiak. To dobra dewiza. Jak się oddać Bogu, to oddać Mu wszystko. Nie obracać się wstecz, nie iść na boki.
  2. Inna wieczność

    Owa inna wieczność oznacza też wieczność mojej odpowiedzialności. Śmierć bowiem nie może sprawić, że przesta­ję być odpowiedzialny za to, co uczyniłem, za to, jak żyłem. Jeśli rozumiemy, że dla człowieka „być”, to „być odpowiedzialnym”, to to bycie jako bycie odpowiedzialnym jest nieśmiertelne.
  3. Tragarz nadludzkich ciężarów

    "Judasz z Kariothu" Karola H. Rostworowskiego
    Karol Hubert Rostworowski u schyłku Młodej Polski i w okresie dwudziestolecia uważany był za czołową postać dramatopisarstwa i największy talent po Wyspiańskim. Wśród jego licznych dzieł znajduje się "Judasz z Kariothu" (1912), dramat psychologiczny, którego akcja rozgrywa się w ciągu kilku dni dla chrześcijaństwa najważniejszych – w dniach śmierci i zmartwychwstania Chrystusa.
  4. Ciało miejscem spotkania człowieka z Bogiem

    Biblijne myślenie o człowieku można uchwycić, przyglądając się językowi, jakim mówi ona na jego temat. Pomijając późne księgi, powstałe pod wpływem filozofii greckiej, Biblia nigdy nie dzieli człowieka na ciało i duszę, choć w biblijnym tekście pojawiają się słowa, które współczesnemu czytelnikowi mogą taki podział sugerować.
  5. Co mówi lęk?

    Lęk, choć często łączony z fałszywym obiektem, jest prawdziwym i ważnym doświadczeniem. Przypomina o grozie niebytu, której sprostać może tylko osoba pozostająca w zgodzie z sobą. Lęk to sygnał alarmowy: „Skoryguj swój kierunek, ponieważ zszedłeś z twojej prawdziwej drogi”.
  6. Rachunek sumienia z szacunku do życia

    Ilekroć uświadamiamy sobie naszą winę, możemy śpieszyć do Pana i wołać do Niego: Panie, jest mi przykro, żałuję tego, o czym myślałem, mówiłem i co uczyniłem. Pozwól mi odkryć przed Tobą wszystko, co pozostaje na zawsze utajone dla wiedzy innych. Pozwól mi wyznać teraz w prawdziwym zawstydzeniu to, czego nie wstydziłem się czynić.

Strony