Pytania i odpowiedzi

W sakramencie pojednania trzeba jasno odróżnić płaszczyznę nadprzyrodzoną, w której kapłan posługuje daną mu przez Chrystusa władzą odpuszczania i zatrzymywania grzechów, od płaszczyzny czysto ludzkiej, w której ujawnia się ludzka postawa księdza ze wszystkimi jej pozytywnymi i negatywnymi cechami.
Nie dziwi wzrost zapotrzebowania na kierownictwo duchowe – i to nie tylko w Kościele – po burzliwych latach rewolucji obyczajowej. Wyrzucone drzwiami w latach sześćdziesiątych zakazy i nakazy wracają oknem (duszy) jako potrzeba kierownictwa duchowego, autorytetu i mistrza.
Trzeba przyznać, że polska wrażliwość na dobro wspólne, w tym i na obowiązek płacenia podatków, została mocno stępiona przez długie lata zaborów i okupacji. Egzekwowanie różnorakich świadczeń przez zaborców czy okupantów było słusznie traktowane jako wyraz przemocy.
Istotą odwagi nie są same szlachetne czyny, ale postawa serca, które oddane jest Bogu i ludziom. To w odważnym sercu rodzą się decyzje o odważnych czynach. Dla rozeznania odwagi należałoby zapytać: dla kogo żyjemy oraz komu poświęcamy nasze życie?
"Jak rozumieć przykazanie Czcij ojca i matkę swoją w sytuacji skrzywdzenia ze strony ojca? Unikałem go, i nadal unikam, niemal od dzieciństwa. Dzisiaj prawie nie rozmawiamy. Mam z tego powodu poczucie winy. Żyjemy obok siebie" - to jedno z kilku pytań, na które odpowiada w swoim artykule ojciec Józef Augustyn SJ.
Główną przyczyną znudzenia Bogiem bywa najczęściej przyzwyczajenie – druga natura człowieka. Pojawia się ono na skutek powtarzania przez dłuższy czas tych samych czynności i prowadzi do swoistego zmechanizowania nawet najbardziej wzniosłych praktyk ascetycznych. Skutki długotrwałego znudzenia Bogiem bywają tragiczne.